VroegeVogelsWandeling
Het Haasveld anno 2024


Het Haasmeer/Haasveld

Mei 2024
foto: Wilma van den Heuvel

Het 'Haasmeer'

Door de historisch hoge waterstand, vanwege de overvloedige regenval in de afgelopen winter, lag een wandeling naar het Haasveld voor de hand. Dit vroegere landbouwgebied was in de afgelopen jaren helemaal verdroogd. Lege greppels in het landschap wezen op lang vervlogen tijden dat het duinwater nog moest worden afgevoerd. Maar nu stond het Haasveld grootdeels onderwater. Met als gevolg dat vele soorten steltlopers en plevieren voedsel zochten in het plasdrasgedeelte. Er werd gelopen in twee groepen: Wilma van den Heuvel en André Dijkstra namen de ene helft onder hun hoede, Huib Koel de andere.

Het Haasveld. foto Wilma van den Heuvel
De wandeling ging eerst door de 'oude duinen' met kalkarm zand, te herkennen aan de afgeplatte kopjesduinen en o.a. de adelaarsvaren. Vervolgens door de meidoornbosjes en langs eikenbomen die flink waren aangetast door de rups van de wintervlinder of de groene eikenbladroller. Met de zon in de rug geeft het bos van Schrama, aan de overkant van het Oosterkanaal schitterende kleurtinten. Vink, Boomleeuwerik en Boompieper, en in de verte was een nachtegaal te horen.

Wilma en André liepen door de Pan van de Heiweg richting Het Velletje, de vallei die nu weer blank staat. Langs de weg vonden we grote paddenstoelen, groeiend op een 'koeienvlaai'. Het is de geringde vlekplaat. Omdat er niet meer begraasd wordt met koeien, kan het geen koeienvlaai zijn. De enige andere mogelijkheid is dat het de maaginhoud van een damhert betreft.
Geringde vlekplaat. foto Hans Cornet


Huib liet het 'spuugbeestje', de schuimcicade, zien die op de veldhondstong zat. Bellenblazen in je eigen urine, dat doet de cicade om zo onzichtbaar te worden voor predatoren. Blijkbaar een goede techniek. Over de Haasvelderweg ging de tocht verder, langs de grote exclosure. De zwarte torentjes worden gebruikt voor insectenonderzoek en zijn geplaatst zowel binnen als buiten de afrastering. Dit alles om de gevolgen van de overbegrazing door damherten te onderzoeken.
Groep Wilma & André. foto André Dijkstra


In het hek van de afrastering was duidelijk te zien dat het water nog wel 20 cm hoger had gestaan. Bij de Westhoek/Haasveld werd de telescoop neergezet om de diverse steltlopers goed te kunnen zien. Bontbekplevier, strandlopers, kieviten, kleine plevieren waren een paar van de waargenomen soorten. In het water zwommen krakeenden, wilde eenden, slobeenden en bergeenden. Met een bocht om het Haasveld heen. Het kale zanderige gebied aan de noordzijde is het territorium van de tapuit, maar die liet zich nu niet zien. Aan de zuidzijde stond een kuifhyacint bijna in bloei. Waarschijnlijk nog een overblijfsel uit de tijd dat er fazanten gevoerd werden in het duin, voor de jacht.

De groep van Huib liep via het Lange Velletje weer terug, onderweg werden nog de nestlocatie van de mierenleeuw gevonden. Eentje (de larve) liet zich gemakkelijk vangen. De groep van Wilma en André liepen via het zweefvliegveld, ten noorden van het Paardenkerkhof richting de uitgang en waren een half uur later bij de parkeerplaats dan de groep van Huib. Een fraaie wandeling van ruim 6 kilometer in schitterend voorjaarsweer, het begin van een mooie moederdag.
Het Haasmeer, foto Hans Cornet


Gelopen route W&A